MANILA, Philippines — Nawalan ng 57,715 ektarya ng kagubatan ang Southern Palawan mula 2001 hanggang 2023, na may kaingin, o slash-and-burn agriculture, na siyang dahilan ng karamihan sa mga pagkawala, sabi ng Palawan Council for Sustainable Development (PCSD), na humihimok ng pushback mula sa mga environmental group at isang researcher na nagbabala laban sa pagsisi sa mga komunidad ng upland at Indibidwal.
Ang mga natuklasan ay nagmula sa isang pag-aaral na isinagawa ng PCSD Staff, Holy Trinity University, at Western Philippines University, na sumuri sa pagkawala ng kagubatan sa loob ng Environmentally Critical Areas Network (ECAN) Core Zones at Buffer Zones.
Natuklasan ng pag-aaral na ang kaingin ay umabot sa 44,698 ektarya, o 77.4 porsyento, ng kabuuang pagkawala ng kagubatan na naitala sa loob ng 22-taong panahon.
Sa isang post sa social media, sinabi ng PCSD na ang mga numero ay sumasalamin sa pagbabago ng mga pattern ng paggamit ng lupa habang tumitindi ang mga gawi sa agrikultura at umuunlad ang mga pangangailangan ng mga komunidad.
“Ang mga figure na ito ay higit pa sa mga numero sa isang mapa. Kinakatawan nila ang isang kumplikadong pagbabago sa aming mga pattern sa paggamit ng lupa,” sabi ng konseho.
Sinabi ng PCSD na ang pagtugon sa pagkawala ng kagubatan ay nangangailangan ng paglikha ng napapanatiling mga alternatibong kabuhayan, pagtulong sa mga komunidad na lumipat sa nababanat na pamamaraan ng pagsasaka, at pagbuo ng napapabilang na mga patakaran sa paggamit ng lupa.
ELAC: Na-overlook ang mga totoong driver
Ang Environmental Legal Assistance Center (ELAC), gayunpaman, ay pinagtatalunan ang pag-frame ng konseho, na nagsasabing ito ay nagtataguyod ng isang mapanlinlang na salaysay na ang mga magsasaka sa kabundukan at mga Katutubo ang pangunahing sanhi ng deforestation sa Palawan.
Sinabi ng ELAC na tinatanaw ng framing kung ano ang inilarawan nito bilang mga tunay na nagtutulak ng pagkawala ng kagubatan, kabilang ang malakihang pagmimina, pagpapalit ng lupa, at mahinang pamamahala sa kapaligiran.
Bagama’t kinikilala na ang ilang mga gawi sa kaingin ay hindi kabilang sa tradisyonal, sustainable swidden agriculture, sinabi ng grupo na “nakaliligaw at hindi makatarungan” na sisihin lamang ang maliliit na magsasaka sa kabundukan at mga Katutubo.
“Ang mga mapanirang anyo ng paglilinis ng lupa na ito—kadalasang nag-uugat sa kahirapan, kawalan ng seguridad sa lupa, at pagpapabaya sa patakaran—ay dapat matugunan,” sabi ng ELAC.
SPM: Ibahin ang swidden sa clearing
Ang Save Palawan Movement (SPM) ay nagpahayag ng mga alalahanin na iyon, na nagsasabing ang pagkawala ng kagubatan ay isang kritikal na isyu ngunit iniuugnay ang karamihan sa mga ito sa kaingin nang hindi nakikilala ang mga uri ng paggamit ng lupa at ang mga aktor na kasangkot ay nanganganib na matakpan ang mas malawak na structural driver at humina ang pananagutan.
Ayon sa SPM, ang kaingin, gaya ng tradisyonal na ginagawa ng mga Katutubo, ay isang anyo ng swidden agriculture na pinamamahalaan ng kaugalian na batas at mga sistema ng kaalaman sa ekolohiya.
BASAHIN: Grupo, binatikos ang DENR dahil sa mga permit sa pagputol ng puno sa Palawan
Binanggit ng grupo ang Republic Act No. 8371, o ang Indigenous Peoples’ Rights Act, na nagsasabing kinikilala ng batas ang mga swidden farm bilang bahagi ng mga lupaing ninuno at pinagtitibay ang mga karapatan ng mga katutubong komunidad na pamahalaan at gamitin ang kanilang mga lupain ayon sa mga tradisyonal na gawi.
“Ang pagsasama-sama ng mga pangunahing magkaibang mga kasanayan sa ilalim ng isang kategorya ay nanganganib na maling representasyon ang data at hindi makatarungang paglilipat ng responsibilidad sa mga Katutubong Pamayanang Kultural at mga komunidad sa kabundukan,” sabi ng SPM.
Mga tanong ng mananaliksik kaingin focus
Sinabi ni Wolfram Dressler, isang associate professor sa University of Melbourne na nag-aaral ng mga katutubong kabuhayan, patakaran sa kapaligiran, at swidden agriculture sa Pilipinas, na ang mga kagubatan ng Palawan ay apektado rin ng agribusiness, partikular na ang mga plantasyon ng oil palm at rubber, operasyon ng pagmimina, at pangangamkam ng lupa.
“Sa pagbulag-bulagan sa pandarambong sa mga kagubatan sa pamamagitan ng industriyal na pagtotroso, mga aktibidad sa pagmimina, agribusiness, at produksyon ng mga hayop, ang mga ahensya ng estado ay patuloy na nilagyan ng label at pag-uuri ang mga magsasaka ng kaingin bilang primitive, atrasado at hindi produktibo na nag-aaksaya ng mahahalagang yamang kagubatan, partikular na ang troso,” sabi ni Dressler.
Tumawag para sa pananagutan
Sinabi rin ng SPM na lumaki ang mga alalahanin kasunod ng atensyon ng publiko sa pagputol ng punong nauugnay sa pagmimina na sa una ay kinasasangkutan ng higit sa 218,000 puno at mula noon ay naiulat na lumampas sa 300,000.
“Ang pangangalaga sa mga kagubatan ng Palawan ay nangangailangan hindi lamang ng pagpapatupad, kundi ng pagiging patas, pag-unawa sa kasaysayan at ng lakas ng loob na harapin ang buong sukat ng pagkasira ng kagubatan, kabilang ang pagputol ng higit sa 300,000 puno, saanman naroon ang responsibilidad,” SPM said.
