Repasuhin: Ang ‘Kaliwaan’ ay nakakahanap ng mahusay na pagtatanghal sa isang matigas na kwento ng pagtataksil
“Sa marangal na pagtatanghal sa sentro nito, ang pagsasalin ng Pilipino na ‘Betrayal’ ng Harold Pinter ‘ay tumatagal ng hindi inaasahang mainit na diskarte sa isang malamig, malupit na kwento.”
Ang pagsasalin ay hindi lamang tungkol sa pagtutugma ng mga salita sa pagitan ng mga wika; Nag -aalala din ito sa kung paano ang tono ng isang wika at kultura na nakapalibot dito ay maaaring magbago ng isang teksto. At sa KaliwaanPagsasalin ni Guelan Varela-Luarca ng Harold Pinter’s PagtataksilAng kinakalkula na kagandahang -loob ng orihinal na script ng Ingles ay ipinagpalit para sa jovial, disarming kaginhawaan ng Tagalog. Ang kwento ay nananatiling hindi nababago-hindi pa rin ito isang pitong taong pag-iibigan sa pagitan ng isang babae at matalik na kaibigan ng kanyang asawa, sinabi nang baligtad-ngunit ngayon ay binuksan na hanggang sa bagong emosyonal na teritoryo at mga bagong hamon sa pagkukuwento.
Mayroong isang hindi inaasahang init na lumilitaw mula sa kung paano KaliwaanAng mga character ay nakasulat at isinasagawa kasama ang kanilang bagong pagiging kandidato. Sa ilang mga paraan, ang katamtaman na diskarte ng produksiyon ay gumagawa para sa isang trahedya na may mas personal na pagkantot. Ngunit sa iba pang mga paraan, nahihirapan itong bigyang -katwiran kung gaano kalalim at malupit na script ng pinter – at ipinahayag kung ano talaga ang ibig nating makuha mula sa ganoong kwento.
Pamilyar na wika
Saan PagtataksilAng mga character na madalas na parang nagmamanipula sa isa’t isa, pinapayagan sila ni Varela-Luarca na pabayaan ang kanilang bantay. Ang ritmo ng kanilang mga pag -uusap – na pinagtibay ng madalas na pag -uulit ng mga parirala at mga detalye – ay hindi panahunan o komprontasyon, ngunit dinala ang pamilyar ng mga dating kaibigan na nakahanay sa emosyon ng bawat isa. Ang mga character ay hindi kailangang mag -scheme upang itago o alisan ng takip ang mga lihim ng isa’t isa dahil ang wika na ginagamit nila ay tila natural na namumuno sa panlilinlang. Nagsasalita sila na parang nakalimutan nila na mayroong anumang dapat maging paranoid tungkol sa, na ginagawang higit na nakakaapekto sa alinman sa kanila ay mapanganib ang tiwala na kanilang itinayo.
Kaliwaan Pinapanatili ang eksperimento sa salaysay ng Pinter ng pagsasabi sa kuwentong ito nang baligtad. Ang punto ng bawat matagumpay na eksena ay hindi na ang paghahayag ng mga bagong impormasyon ngunit ang pagbubukas muli ng mga lumang sugat upang makita kung gaano kalalim ang mga taong ito ay pinayagan ang kanilang sarili na lumubog. Gayunpaman, dumating ito sa isang punto kung saan ang istraktura mismo ay nagsisimula upang ma -override ang anumang pananaw sa huli na nais nating makuha. Na ang mga character ng Pagtataksil ay ginawa kaya nakikiramay sa pagsasalin na ito ay hindi madaling pag -asa. Ngunit tiyak na para sa kadahilanang ito na ang hindi maibabalik na konklusyon ng pag -play ay naramdaman kahit na ang bleaker at mahirap makahanap ng mga catharsis.
Istilo ng minimalist
Sa produksiyon na ito, walang konteksto upang unan kung ano ang nagawa ng mga character na ito sa bawat isa. Ang hubad ni Charles Yee, ang pag -iilaw ni Ninya Bedruz, at tunog ni Arvy Dimaculanan (na, kung minsan, ay nahihirapan na maabot ang likod ng silid) halos sinasadya na panatilihin ang anumang kahulugan ng pagtatakda ng pangalawang. Walang mga tiyak na interior na sasabihin, at ang anumang kaakit -akit mula sa mga pamumuhay ng mga character ng Europa ay nasira sa pamamagitan ng kung paano ang baog ang kanilang paligid, na iniiwan ang kanilang mga aksyon na hatulan nang walang mga dahilan. At sa pamamagitan ng pagkakaroon ng mga ito sa parehong mga outfits ng nondescript (dinisenyo ni Tata Tuviera) para sa buong palabas, ang mga character ay nagyelo sa oras, magpakailanman ay nakakulong sa kanilang masamang desisyon.
Ang direktor na si Loy Arcenas ay sumusunod sa suit at hindi kailanman nagdidirekta sa cast, pinapanatili ang mga ito na malapit lamang sa bawat isa upang makipag-usap ng ginhawa at isang nakabahaging kasaysayan, ngunit hindi masyadong kaswal na ang lahat ng pag-igting ay nawala. Gayunpaman, habang nagpapatuloy ang pag-play, nagsisimula din itong pakiramdam tulad ng bagay-ng-katotohanan ng estilo ng minimalist na ito ay nagpapadulas ng epekto ng makita ang pag-iibigan na ito na nilalaro nang eksakto tulad ng sinabi sa amin. Konsepto, ang palabas ay nakakahanap ng mga kamangha -manghang paraan sa paligid ng gayong mahigpit na materyal, ngunit ang materyal ay sobrang nakamamatay sa kalikasan na ang pinakamahusay na pagsisikap ng produksiyon na ito ay maaari lamang pumunta sa ngayon.
Marangal na pagtatanghal
Saan Kaliwaan Ang mga namumulaklak sa buhay na hindi inaasahan, gayunpaman, ay nasa tatlong gitnang pagtatanghal nito – lahat ng ito ay tumatagal ng mga mahirap, matigas ang ulo na mga character sa pahina at ipahiram sa kanila ang dignidad at kabaitan sa kabila ng lahat ng kanilang mga kasalanan. Ni si Jerry ni Domingo ay tila halos walang alam tungkol sa pinsala na sanhi niya sa pamamagitan ng pagtataksil sa kanyang pamilya sa asawa ng kanyang matalik na kaibigan, ngunit kahit na ito ay inilalarawan ng naïve, maling pag -optimize. Si Missy Maramara ay nakabase sa kanyang Emma sa isang estado ng patuloy na panghihinayang at isang pagnanais na gawing tama ang mga bagay, kahit na pipiliin niyang magpatuloy sa pagpapanatili ng pag -iibigan. Ang isang kahinahunan ay humuhubog sa kanyang pagganap, na hinahayaan ang kanyang sarili na pinapalambot ang kanyang mga salita at paggalaw sa halip.
Ngunit kung ang paglalaro na ito ay kabilang sa sinumang tao, ito ay si Ron Capinding, na lumiliko sa kanyang pinakamahusay na pagganap sa kamakailang memorya bilang walang kamali -mali na asawa ni Emma na si Robert. Ang pag -cap ng mga dial ay bumalik ang lahat ng galit at kapaitan na ang karakter na ito ay may karapatang maramdaman, at tiningnan niya ang kanyang asawa at ang kanyang pinakamatalik na kaibigan na may tahimik na pagkagalit – pati na rin ang isang labis na pagkamausisa upang makita kung ano pa ang maaaring aminin kung patuloy niyang pinapanatili ang mga ito. Maaari mong makita ang bawat alon ng galit na rin sa loob niya bago humupa, ang kanyang bawat tao ay hindi kailanman pisikal na nagpapataw ngunit mayabang pa rin at may tiwala sa sarili. At kapag ang katotohanan ng pag -iibigan ay isiniwalat kay Robert, ang unti -unting pagkasira ng Capinding at ang mga salitang nakahuli sa kanyang lalamunan ay nagdudulot ng bigat ng pagtataksil na ito na dumating nang malinaw sa pokus sa unang pagkakataon.
Mga tiket: P800 – P1250
Ipakita ang mga petsa: Agosto 22–31 2025
Venue: Ang Mirror Theatre Studio, SJG Center, Makati City
Oras ng pagtakbo: Humigit -kumulang 1 oras at 20 minuto (nang walang pagpasok)
Creatives: Harold Pinter (Playwright), Guelan Varela-Luarca (Pagsasalin), Loy Arcenas (Direksyon), Giancarlo Abrahan (Dramaturgy), Charles Bedruz (Pag-iilaw ng Tata Ocampo (Graphic Design)
Cast: Missy Maramara, Ron Capinding, o Domingo